هیچ فضیلتی در اینترنت ناقص نیست
مدت‌هاست بعضی‌ها می‌کوشند واژه‌ها را جابه‌جا کنند.

🔹طوری حرف می‌زنند که انگار عادت‌کردن به اینترنت ناقص، نوعی بلوغ ملی است.
انگار کندی، اختلال، فیلترینگ و محرومیت مزمن، بخشی از شخصیت مقاوم یک جامعه است.

🔹فقر را تاب‌آوری می‌نامند،
تحقیر را صبر،
محرومیت را فضیلت،
و سکوت فرسوده را مقاومت.

🔹از آن تلخ‌تر این‌که مردم فقط مجبور به خرید VPN نمی‌شوند؛
مجبور می‌شوند میان ده‌ها اپلیکیشن ناشناس، ناامن و مشکوک دست‌وپا بزنند.
برنامه‌هایی که گاهی بیش از آنکه ابزار اتصال باشند،
راهی‌اند برای دسترسی به داده، حریم خصوصی و امنیت همان مردمی که از اول قربانی محدودیت بوده‌اند.

🔹یعنی هزینه را هم مردم می‌دهند،
خطر را هم مردم تحمل می‌کنند،
و بعد از دل همین وضعیت، برایشان فضیلت و صبر می‌سازند.

🔹نه.
هیچ فضیلتی در این نیست که انسان برای دسترسی عادی،
هم پول بدهد،
هم ریسک کند،
هم نگران امنیت گوشی و اطلاعاتش باشد.

🔹اینترنت مختل فقط حق را نمی‌گیرد؛
هزینه بازگشت به حق را هم از خود مردم مطالبه می‌کند.

🔹شبیه آن است که اول خیابان اصلی را ببندند،
بعد مردم را مجبور کنند از کوچه‌های تاریک و ناامن عبور کنند،
و آخر کار بگویند: دیدید، هنوز راه هست.

🔹اما باید این تحریف را همان‌جا متوقف کرد:
هیچ فضیلتی در تحمل فقر نیست.
هیچ شرافتی در خوگرفتن به تحقیر نیست.
و هیچ مقاومتی در پذیرفتن زندگی کوچک‌شده وجود ندارد.

🔹مقاومت، آن‌جا آغاز می‌شود که انسان نپذیرد حقش را آرام و طبیعی از او بگیرند.
مقاومت، نام ایستادن است؛ نه نام عادت‌کردن.
نامِ حفظ کرامت است؛ نه نام توجیه رنج.
نام نپذیرفتن تحقیر است؛ نه تمرین تحمل آن.

🔹فقر، اگر تحمیل شود، رنج است، نه افتخار.
تحقیر، اگر تکرار شود، همچنان تحقیر است، نه تربیت اخلاقی.
و جامعه‌ای که به آن یاد بدهند در محرومیت دنبال فضیلت بگردد،
آرام‌آرام نه فقط حق خود، که حتی زبان مطالبه حق را هم از یاد می‌برد.

🔹باید واژه‌ها را نجات داد.
مقاومت یعنی زیر بار آنچه انسان را کوچک می‌کند نرفتن.
نه اینکه به انسان بگویند کوچک‌تر زندگی کن، کمتر بخواه، بیشتر تحمل کن،
و بعد نام این شکست تدریجی را بگذارند: فضیلت.

این دیگر مقاومت نیست؛
این تربیت تدریجی تسلیم است.

#اینترنت

@devops_tabriz