عادت به محرومیت، آغازِ فراموشیِ حق
بعضی زخم‌ها از روزی آغاز می‌شوند که دیگر دردشان را حس نکنیم.

🔹بعضی زخم‌ها با دردشان خطرناک نیستند؛
با روزی خطرناک می‌شوند که دیگر درد نکنند.

🔹محدودیت هم همین است.
تا وقتی آزار می‌دهد، هنوز امیدی هست؛
یعنی هنوز روح انسان، میان حق و محرومیت فرق می‌گذارد.
اما از روزی که به آن خو بگیریم، از روزی که تاریکی را بخشی طبیعی از منظره بدانیم، چیزی در ما خاموش شده است.

🔹نباید به محدودیت عادت کرد،
چون عادت، آرام‌ترین شکل تسلیم است.
بی‌صدا می‌آید، بی‌هشدار می‌ماند، و کم‌کم کاری می‌کند که انسان، زندگیِ کوچک‌تر را زندگیِ معمولی تصور کند.

🔹 این، شاید غم‌انگیزتر از خود محدودیت باشد.

#اینترنت

@devops_tabriz