این‌که می‌گویند اینترنت برای «امنیت سایبری» قطع شده، بیشتر از آن‌که توضیح باشد، اعتراف است.

🔹اعتراف به این‌که به‌جای ساختن زیرساخت مقاوم، ساده‌ترین راه را انتخاب کرده‌اند: قطع‌کردن.
یعنی به‌جای دفاع، حذف.
به‌جای تاب‌آوری، انسداد.

🔹مسئله فقط اینترنت نیست.
مسئله نوعی حکمرانی است که هر وقت به بحران می‌رسد، اول از همه دست جامعه را از جهان کوتاه می‌کند.
حق دانستن، حق دیدن، حق گفتن و حق کارکردن، یک‌جا قربانی چیزی می‌شود که اسمش را «امنیت» گذاشته‌اند.

🔹اما تناقض از همین‌جا شروع می‌شود:
اگر اینترنت جهانی خطرناک است، پس اینترنت «پرو» برای عده‌ای خاص یعنی چه؟
اگر اتصال تهدید است، چرا برای بعضی‌ها مجاز و برای بقیه ممنوع؟

🔹اینجا دیگر با امنیت طرف نیستیم؛ با «امتیازدهی به دسترسی» طرفیم.
یعنی اینترنت از یک حق عمومی، تبدیل می‌شود به یک کالای اختصاصی.
برای تاییدشدگان، مجازها، نزدیک‌ترها.

🔹این همان لحظه‌ای است که اینترنت از موضوعی فنی، به مسئله‌ای اجتماعی و طبقاتی تبدیل می‌شود.
یک عده وصل می‌مانند، می‌بینند، می‌فروشند، دوام می‌آورند.
بقیه باید در خاموشی بمانند و اسمش را هم بگذارند «مصلحت».

🔹سال‌ها از «دفاع سایبری»، «شبکه ملی اطلاعات» و «سپر امنیتی» گفتند.
اما حالا در لحظه بحران، خروجی همه آن شعارها شده قطع اینترنت مردم.
یعنی هرچه بود، سپر نبود.
ویترین بود.

#اینترنت

@devops_tabriz