قطع اینترنت یعنی فروپاشی «قابلیت اطمینان»؛ مفهومی از حوزه مهندسی اتکاپذیری سیستم

🔹در جهان دواپس، به ما آموخته‌اند که زیرساخت خوب، زیرساختی است که «قابل اتکا» باشد؛ سرویسی که هر لحظه ممکن است به تصمیمی سیاسی از دسترس خارج شود، دیگر زیرساخت نیست، ریسک مزمن است.

🔹اینترنت ملی یا بین‌المللی، هر نامی که بر آن بگذارند، وقتی تابع تصمیم‌های ناگهانی و غیرشفاف شود، دیگر هیچ SLA واقعی ندارد.
کسب‌وکار نمی‌تواند بر آن برنامه‌ریزی کند. تیم فنی نمی‌تواند معماری پایدار روی آن بنا کند. کاربر نمی‌تواند به آن اعتماد کند.
و وقتی اعتماد فروبپاشد، هزینه فقط مالی نیست؛ هزینه، فرسودگی جمعی است.

🔹ما در دنیای مهندسی برای هر سرویس، uptime می‌خواهیم، observability می‌خواهیم، postmortem می‌خواهیم، root cause analysis می‌خواهیم.
اما درباره اینترنتی که زندگی میلیون‌ها نفر به آن وابسته است، نه شفافیتی هست، نه پاسخگویی، نه گزارش حادثه، نه زمان بازیابی، نه حتی پذیرش مسئولیت.

🔹مطالبه ما باید روشن باشد:
اینترنت، زیرساخت حیاتی است؛ و زیرساخت حیاتی را نمی‌توان با منطق خاموش/روشن امنیتی اداره کرد.
جامعه حق دارد بداند چه کسی قطع کرد، چرا قطع کرد، با چه مجوزی، و هزینه آن را چه کسی خواهد پرداخت.

@devops_tabriz