10 000 qatorlik kodni bir kunda review qilganman.

Junior engineer yozgan edi. AI yordamida. Tez, chaqqon, va — birinchi qarashda — ishlayotgandek.

Bu Norvegiyalik bir startupda edi, men u yerda lead engineer sifatida ishlaganman. Jamoa bo'lib biz an'anaviy SDLC'ni sindirib, AI tool'larni har tomondan sinab ko'rardik. Rostini aytsam, tezlik hayratlanarli edi. Feature'lar birin-ketin qo'shilar edi.

Lekin keyin boshqa narsa boshlandi.

Bug'lar chiqdi — bu kutilgan edi. Ammo undan battari: UX'da nomutanosibliklar paydo bo'la boshladi. Bir joyda tuzatilgan narsa boshqa joyda buzilardi. AI kod qatlamlari bo'ylab bitta g'oyaga tayanib harakat qila olmasdi — chunki bitta umumiy g'oya unga hech qachon berilmagan edi.

Sabab oddiy edi: biz rejaga emas, kodlashga ko'proq vaqt sarflagan edik.

Tuzatish esa qimmatga tushdi. Bitta nomutanosiblikni to'g'irlash butun xususiyatga ta'sir qilardi, dead-code qolib ketardi, review'lar cho'zilib ketardi. Engineering vaqtining katta qismi — yozishga emas, tushunishga sarflanardi