با دست بریده و دهان دوخته

ایران امروز در سوگ فرزندان خود نشسته. سروهای آزادی که یکی یکی به خاک و خون فرو افتادند، جوانانی که گزیری جز پیکار برای آزادی پیش روی خود ندیدند و حالا هرگز به خانه برنمی‌گردند.

حالا که خون خواهران و برادرانمان را اشک پدران و مادرانمان از زمین می‌شوید؛ دیگر یارای گفتن و شنیدن نیست، توان تحمل از کف رفته است و تنها پژواک فریادشان است که در گوشمان می‌پیچد. فریادی که همیشه از جان برآمده حتی اگر دست‌ها بریده و دهان‌ها دوخته شوند.