اسکورت جنگی، قبض نفتی / هزینه «ناامنی» در خلیج‌فارس را چه کسی می‌پردازد؟

🔹عبور روزانه ۱۴ میلیون بشکه نفت از تنگه هرمز تحت اسکورت نظامی نتوانسته قیمت نفت را به زیر ۱۰۰ دلار کاهش دهد.

🔹بازار نفت صرفاً به حجم عرضه واکنش نشان نمی‌دهد، بلکه «هزینه‌ها» و «اطمینان‌پذیری» لجستیک را نیز لحاظ می‌کند.

🔹حضور ناوهای جنگی، ریسک‌های نامتقارن نظیر حملات پهپادی، موشکی و مین‌گذاری را به‌طور کامل از بین نمی‌برد و تداوم تجارت عادی به تکرارپذیری و زمان‌بندی قابل پیش‌بینی نیاز دارد که با اسکورت نظامی فراهم نمی‌شود.

🔹افزایش حق بیمه جنگ، کرایه نفتکش‌ها و طولانی‌شدن مسیرها، هزینه‌های نهایی انرژی را بالا نگه می‌دارد.

🔹این «قبض ناامنی» در نهایت از دوش شرکت‌های بیمه و کشتیرانی به پالایشگاه‌ها، بودجه دولت‌ها و مصرف‌کنندگان نهایی منتقل می‌شود.

🔹در واقع، اسکورت نظامی تنها یک مسکن موقت است و تا زمانی که ریسک‌های پایدار کاهش نیابد، شکاف میان عرضه و دسترسی فیزیکی، قیمت‌ها را در سطوح بالا حفظ می‌کند.

🔹افزایش تردد کشتی‌ها، نشان‌دهنده کاهش اختلال است، نه پایان بحران.

🔗متن کامل

✅ کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد👇
@den_ir