سنگاپور؛ غولی از لی‌لی‌پوت

محمدحسین باقی؛ روزنامه‌‌نگار

🔹سنگاپور که زمانی سرزمینی کوچک، بدون منابع زیرزمینی و دچار تنش‌های قومی بود، با رهبری «لی کوان یو» به یکی از قدرت‌های اقتصادی جهان تبدیل شد. موفقیت این «دولت-شهر» که «لی» آن را با عمل‌گرایی محض هدایت کرد، بر پنج محور اصلی استوار است:

۱. تقدم اقتصاد بر ایدئولوژی: او به‌جای درگیر شدن در رقابت‌های ایدئولوژیک، اقتصاد را اولویت قرار داد و با سیاست موازنه‌سازی، بدون اینکه سنگاپور به قربانیِ رقابت قدرت‌های بزرگ (آمریکا و چین) تبدیل شود، با همه تعامل داشت.

۲. بهره‌گیری از دانش جهانی: «لی» کمک‌گرفتن از مشاوران بین‌المللی (مانند دکتر آلبرت وینسمیوس) را برای صنعتی‌شدن و کارآمدسازی تولید عار نمی‌دانست.

۳. مدیریت تنوع: او به‌جای سرکوب تنوع قومی، آن را به مؤلفه‌ای برای قدرت تبدیل کرد و با نگاهی عمل‌گرایانه، ظرفیت‌های نیروی کار (از جمله زنان) را برای توسعه به‌کار گرفت.

۴. توازن در روابط: «لی» معتقد بود کشورهای کوچک باید با درایت از رقابت قدرت‌ها (فیل‌ها) بهره ببرند تا زیر پای آن‌ها له نشوند.

۵. تمرکز بر آینده: میراث «لی» ایجاد نهادهایی کارآمد برای چالش‌های پیش‌رو بود؛ او با پرهیز از کیش شخصیت و زیارتگاه‌سازی، بر ساختن آینده به‌جای پرستش گذشته تأکید داشت.

🔹سنگاپور اکنون الگویی از مدیریت توسعه است؛ کشوری که به لحاظ وسعت کوچک، اما در شاخص‌های رفاه و اعتبار، به غولی جهانی تبدیل شده است.

🔗متن کامل

✅ کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد👇
@den_ir