صلح از موضع قدرت؛ ایران در آستانه یک انتخاب

محمد ثاقب‌فرد؛ پژوهشگر اقتصادی

🔹در شرایط کنونی، ایران میان انتخاب «مدیریت هوشمند قدرت» و «فرسایش منابع ملی» قرار دارد.

🔹دیپلماسی نه نقطه مقابل قدرت، بلکه صورت سیاسی و عقلانی آن است؛ به این معنا که ایران می‌تواند همزمان از تمامیت ارضی دفاع کند و راه پایان جنگ را بجوید.

🔹بازدارندگی نظامی ضرورتی تاریخی است، اما پیروزی واقعی در گرو بازگشت به ثبات و توسعه اقتصادی است. تداوم درگیری‌ها با افزایش ریسک سرمایه‌گذاری و هزینه‌های تجاری، افق اقتصادی کشور را فرسوده می‌کند.

🔹یک توافق مطلوب باید مرحله‌بندی‌شده، متقابل و دارای تضمین‌های اجرایی باشد.

🔹استفاده از اهرم‌هایی مانند تنگه هرمز باید هوشمندانه باشد تا رقبا را به سمت ایجاد مسیرهای جایگزین سوق ندهد.

🔹ایران می‌تواند از تصویر «تهدیدکننده مسیر انرژی» به «ضامن امنیت انرژی» در یک نظم توافقی تغییر جایگاه دهد.

🔹در این مسیر، دیپلماسی خارجی نیازمند پشتوانه داخلی یعنی رضایت عمومی و اجرای حقوق شهروندی است؛ چرا که هیچ سامانه دفاعی جای خالی سرمایه اجتماعی را پر نمی‌کند.

🔹ایجاد چارچوب‌های امنیتی منطقه‌ای برای مقابله با دشمنان مشترک مانند داعش، می‌تواند نقطه آغازی برای کاهش تنش‌ها باشد.

🔹هدف نهایی، دستیابی به صلحی شرافتمندانه است که منابع کشور را به‌جای مدیریت بحران، صرف توسعه زیرساخت‌ها، فناوری و رفاه عمومی کند.

🔗متن کامل

✅ کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد👇
@den_ir