رك بگویم، از همه رنجیده ام
از غریب و آشنا ترسیده ام...

با مـرام و معـرفت بیگانه اند
من به هر سـازی که شـد رقصیده ام...

در زمسـتان سکـوتم بارهـا
با نـگاه سردتان لرزیـده ام...

ردپـای مـهربانی نیسـت، نیسـت
من تمام کوچه ها را گردیده ام...

سالهـا از بس خوش بـین بودم
هر کلاغـی را کبوتر دیـده ام...

وزنِ احساس ِ شـما را بـارها
با تـرازوی خـود سنجـیده ام...

بی خیال سردی آغـوش ها
من به آغـوش خود چسـبیده ام.

من شـما را بـارها و بـارها لابـه لای هـر دعـا بخشـیده ام...