دنیا پره از آدمای خوشگل تر و موفق تر و خوش اندام تر و بهتر و بهتر. اما این یه مسابقه نیست. توو این فرصت کوتاه تو کسیو انتخاب میکنی که با تمام وجودت دوستش داری. با تمام ویژگی های منفی و مثبتش. مقایسه ش نمیکنی. اون باید همیشه برای تو بهترین فرد ممکن باشه. ویژگی های ظاهری کم کم عادی میشه. حتی کم کم دیگه به چشم نمیاد. جایگاه شغلی و اجتماعی تا یه جایی باعث پیشرفت رابطه میشه و از یه جا به بعد دیگه کمکی نمیکنه. شخصیت و اصالت و شعور و فرهنگ و عشق و علاقه ست که پایدار میمونه. باید عمرتو با کسی بگذرونی که مهم نیست چه اتفاقی میفته، تو هیچوقت دست از اون آدم نمیکشی. نمیتونی بیخیالش بشی. نمیتونی امروز کمتر از دیروز دوستش داشته باشی. اگه اون قدر خوش شانس باشی که نیمه ی گمشده تو پیدا کنی، قطعا احمقانه ترین کار اینه که اونو با دیگران مقایسه کنی و حواست پرت بشه ازینکه چقدر داشتنش ارزشمنده و تو چقدر خوش شانسی که اونو در کنارت داری.

@DeIban