✍ بمب GBU-39/B SDB یکی از مهمات هدایت‌شونده دقیق نیروی هوایی آمریکا است که با هدف افزایش دقت حمله و بالا بردن تعداد مهمات قابل حمل توسط جنگنده‌ها توسعه پیدا کرد. وزن این بمب حدود 113 کیلوگرم است و در مقایسه با مهمات سنگین‌تر، ابعاد کوچک‌تری دارد؛ موضوعی که به جنگنده اجازه می‌دهد تعداد بیشتری از این بمب‌ها را حمل کند و در هر سورتی پرواز، اهداف بیشتری را مورد حمله قرار دهد. طراحی فشرده این مهمات همچنین امکان حمل داخلی آن را در جنگنده‌های پنهانکار سازگار، از جمله F-22 و F-35، فراهم می‌کند؛ در نتیجه، جنگنده بدون نیاز به حمل خارجی مهمات و ایجاد بازتاب راداری بیشتر، می‌تواند از این تسلیحات استفاده کند.

🔹️ توسعه این بمب در اوایل دهه 2000 و با مشارکت شرکت بوئینگ آغاز شد. آزمایش‌های پروازی آن در سال 2005 انجام گرفت و در سال 2006 وارد خدمت عملیاتی شد. یکی از ویژگی‌های مهم SDB استفاده از بالک‌های بازشونده برای افزایش برد پروازی و سامانه هدایت اینرسیایی به‌همراه GPS است که امکان هدایت دقیق به مختصات از پیش تعیین‌شده را فراهم می‌کند. ترکیب این قابلیت‌ها باعث شده SDB به گزینه‌ای مناسب برای حملات دقیق علیه اهداف ثابت تبدیل شود.

🔹️ در ادامه این خانواده، نسخه پیشرفته‌تر GBU-53/B StormBreaker یا SDB II توسعه یافت که برخلاف نسخه اولیه، برای درگیری با اهداف متحرک نیز طراحی شده است. این مدل از ترکیب هدایت ماهواره‌ای، سامانه اینرسیایی، جست‌وجوگر راداری موج میلی‌متری و حسگر تصویربرداری فروسرخ استفاده می‌کند و قابلیت درگیری با اهداف متحرک را در شرایط آب‌وهوایی مختلف افزایش می‌دهد. توسعه این نسخه را شرکت ریتیون بر عهده داشته و ورود آن به خدمت عملیاتی از سال 2020 در نیروی هوایی آمریکا آغاز شد. تفاوت اصلی دو مدل در این است که SDB اولیه عمدتاً برای حمله دقیق به اهداف ثابت طراحی شده، اما StormBreaker با برخورداری از جست‌وجوگر چندحالته، توانایی بیشتری برای شناسایی و درگیری با اهداف متحرک دارد.

1/3

@Defense_Observatory