خوشا دمی که ما
-من و تو
با موهای سپید،
راضی از روزها و شبانی که
پشت سر نهادهایم،
این سطوری را که قلب من،
در فاصلهی نه چندان کوتاهی از تو،
در آرزوی بزرگ تو نوشتهاند،
برای آخرینبار میخوانیم ،
گِرداگرد خود به فرزندان
و نوادگان خود مینگریم
و آنگاه چشمان ما با نگاهی خندان
بر یکدیگر متوقف میشوند.
آهی از روی رضایت میکشیم و میگوییم:
افسوس!
چه شیرین و چه کوتاه بود!
❤️ احمد شاملو
Post #89054
575
- ❤ 1