از اینکه هر چیزی منو یاد اون میندازه متنفرم.
از اینکه هر کسی رو میبینم که شبیه توعه، اسمش مثل توعه، اخلاقش شکل توعه و یادت میوفتم متنفرم.
از اینکه با تمام وجودم دوستت داشتم و بهت اهمیت میدادم ولی تو مثل تیکه اشغال یکبار مصرف دورم انداختی، متنفرم.
به همه میگم دیگه برام مهم نیستی، دیگه دوستت ندارم، دیگه ازت متنفرم اما ته دلم خودمم میدونم هنوز بهت اهمیت میدم، هنوز دوستت دارم و هنوز منتظرم برگردی.
میدونم تو دیگه بهم اهمیت نمیدی، دیگه برات مهم نیستم تو حتی همون موقع هم بهم اهمیت نمیدادی. من برات نقش یه دوست عادی رو داشتم. یه ادمی که هر وقت همه تنهات میذاشتن میومدی سراغش. یه ادم واسه درد و دل هات. یه شونه برای گریه هات. در حالی که تو برای من ادم مورد علاقم بودی. کسی که خیلی دوسش داشتم.
اما چه فایده ای داشت؟ من همیشه برات انتخاب اخر بودم که از سر ناچاری برش میداشتی نه کسی که از اول دنبالش بودی .