خیلی چیز ها هستن که ازارم میدن ولی نمیتونم در موردشون صحبت کنم چون میدونم همه رو ناراحت میکنم.
از اینکه نادیده گرفته بشم متنفرم اما، همیشه اون ادم اضافی ای هستم که به هیچ جایی تعلق نداره و در نهایت نادیده گرفته میشه.
از اینکه بخاطر علایقم مورد قضاوت قرار بگیرم متنفرم اما همیشه ادمایی که مغز پوسیده دارن و یاد نگرفتن به علایق بقیه احترام بزارن، قضاوتم میکنن و ادعا میکنن خیلی بهتر از من میدونن.
از اینکه استعدادم هدر بره متنفرم ولی هیچ کس هیچوقت به چیزی که واقعا دوست دارم توجه نکرده، چیزی که استعداد داشتم و دوست داشتم رو نزاشته انجام بدم و بعد، بهم میگن چرا برای هر چیزی بی حوصله ای.
از بحث های مزخرفشون متنفرم و وقتی میخوام تنها باشم، بهم میگن چرا اینجوری رفتار میکنی چرا هیچ جا نمیای و من نمیتونم بهشون بگم.
همیشه بهم میگن ادم حوصله سر بری هستم و ساکتم اما وقتی باهاشون حرف میزنم، هیچ کدوم اهمیتی بهم نمیدن و به بهونه « خوشم نمیاد ازشون »به بحث خاتمه میدن.