در مرحله‌ای هستم که بیشتر وقت‌ها به چشم چالش بهش نگاه می‌کنم چون هنوز باید اطلاعات قابل توجهی رو وارد مغزم کنم. حسی که به فلسفه‌هایی که قبولشون دارم، چیزی مثل هیجان و ترس باهمه.
اگه یادتون باشه شلدون کوپر به فرمولی ریاضی نگاه می‌کرد و می‌گفت انگار دارم به جهان نگاه می‌کنم ولی لختش. اینم همین حس رو داره ولی لزوماً مثل شلدون همیشه از لخت بودن جهان لذت نمی‌برم.