در تابستان سال ۱۹۵۶ تعدادی ریاضیدان و دانشمند حوزه‌های دیگر علوم در کالج دارتموث نیوهمشایر گرد هم آمدند. دستور کار این همایش دو ماهه بحث و بررسی درخصوص این موضوع بود که آیا می‌توان یادگیری یا سایر جنبه‌های هوش انسان را به گونه‌ای توصیف کرد که امکان شبیه‌سازی آن توسط ماشین وجود داشته باشد.

اصطلاح «هوش مصنوعی» برای اولین بار در این همایش مورد استفاده قرار گرفت. شاید هیچ یک از حاضران در آن جمع تصور دقیقی از نقشی که ۶۰ سال بعد هوش مصنوعی می‌تواند در زندگی بشر داشته باشد نداشتند. هوش مصنوعی شاخه‌ای از علوم و مهندسی کامپیوتر است که هدف آن ایجاد ماشین‌هایی با قابلیت رفتار هوشمندانه (مشابه انسان) است. در بین الگوریتم‌ها و فناوری‌های مختلفی که با عنوان کلی هوش مصنوعی شناخته می‌شوند «یادگیری ماشین» حوزه‌ای است که بیشترین توجه را به خود جلب کرده و دارای کاربردهای بیشتری است. الگوریتم‌های یادگیری ماشین به جای استفاده از مدل‌ها یا قواعد از قبل تعریف شده، مدل خود از پدیده‌ها را با استفاده از داده‌های موجود می‌سازند. این مدل‌ها برای پیش‌بینی یا دسته‌بندی نمونه‌های جدید مورد استفاده قرار خواهند گرفت.

به‌عنوان مثال، با ارائه نمونه‌هایی از تصاویر MRI افراد سالم و بیمار به یک الگوریتم یادگیری ماشین، مدلی برای تشخیص بیماری ایجاد می‌شود که با حداقل هزینه و به سادگی در شرایطی که پزشک متخصص در دسترس نیست قابل استفاده خواهد بود. مثال دیگر تشخیص ایمیل‌های اسپم است که با ارائه نمونه‌هایی از ایمیل آلوده و ایمیل سالم به الگوریتم یادگیری ماشین می‌توان فیلتر ایمیل اسپم ایجاد کرد. طی دهه گذشته و با افزایش کاربرد هوش مصنوعی در صنایع مختلف، نحوه زندگی و کسب و کاربشر دستخوش تغییر جدی شده است. این تغییر در حوزه‌های مختلف مانند آموزش و تحصیل، ورزش، صنعت، کشاورزی، ارتباطات، حمل و نقل، هواشناسی، پزشکی و بهداشت عمومی، امنیت و دفاع قابل مشاهده است. امروزه بنگاه‌های تجاری، دولت‌ها و سازمان‌های امنیتی از روش‌های نوین مبتنی بر هوش مصنوعی برای جمع آوری و تحلیل داده، بهینه‌سازی فرآیندها، تولید و ارائه کالا و خدمات و مدیریت ارتباط با ذی‌نفعان استفاده می‌کنند و روش‌های سنتی قدیمی، پرهزینه و غیر موثر را کنار گذاشته‌اند.