چون هنوز تلاش می‌کنی تیکه‌های شکسته‌ت رو کامل کنی، حتی اگه اون‌قدر تیز باشن که تو رو زخمی کنن. داری بین خرده‌های شکسته‌ت و خون خودت دست‌وپا میزنی تا غرق نشی!
«آن‌سوی تاریکی_کیمیا وارثی»
Post #4889
30
آوای‌جنگل‌‌تاریک𓍊 مشتم رو روی سینه‌م، جایی که قلب سیاه و مُرده‌م قرار داشت، فشار دادم. قلبی که هزاران بار مرده و دوباره تپیده بود. قلبی که تلاش کرده بود از تمام سختی‌هایی که سر راهش میومدن عبور کنه. قلبی که توی این راه، سخت و سنگ شده بود! با هر تپش، درد رو پمپاژ می‌کرد. غمی…
تو بزدل نیستی چون می‌لرزی. تو شجاعی، چون با اینکه شکستنت، هنوز بین ویرونه‌ها نفس می‌کشی.
چون هنوز تلاش می‌کنی تیکه‌های شکسته‌ت رو کامل کنی، حتی اگه اون‌قدر تیز باشن که تو رو زخمی کنن. داری بین خرده‌های شکسته‌ت و خون خودت دست‌وپا میزنی تا غرق نشی!
چون هنوز تلاش می‌کنی تیکه‌های شکسته‌ت رو کامل کنی، حتی اگه اون‌قدر تیز باشن که تو رو زخمی کنن. داری بین خرده‌های شکسته‌ت و خون خودت دست‌وپا میزنی تا غرق نشی!