ازم می‌پرسی چرا راضی‌ام از این‌که همه‌چیز رو در پررنگ‌ترین حالت خودش احساس می‌کنم؟ چون پس به دنیا اومدیم برای چی؟ یک عمرِ کوتاهه و عدمِ جاودانگی. هر لحظه ممکنه آخرین لحظه باشه. من تمامش رو می‌خوام. تمام زندگی رو؛ تمام «لحظه» رو. می‌خوام با همه‌ی وجود لمسش کنم. می‌خوام در کم‌ترین فاصله‌ نسبت به خورشید باشم. مهم‌ نیست اگر ممکنه خاکستر بشم. وقتی این‌همه بهش نزدیکم، یعنی تجربه‌ش کردم. و همین مهمه: همین زیستن و سوختنِ بی‌پروا.