راجع به آرلی چیزی که برای من قابل درک نیست،اینه که بعد از ۱۹ قسمت هنوز رابطه‌شون تقریباً همون جاییه که از اول بود.
در حالی که خود سریال از همون ابتدا این رابطه رو با مفهوم«عشق در نگاه اول»معرفی کرده.
من انتظار ندارم توی هر قسمت اتفاق عاشقانه‌ای براشون بیفته یا رابطه‌شون با عجله جلو بره،ولی وقتی ۱۹ قسمت از یه سریال گذشته،طبیعیه که انتظار داشته باشیم این علاقه کم‌کم تبدیل به یک رابطه‌ی عمیق‌تر و ملموس‌تر بشه.
باید توی رفتار،دیالوگ‌ها، تصمیم‌ها و حتی نوع برخوردشون با هم،یه روندی از پیشرفت ببینیم.
ولی چیزی که الان می‌بینیم بیشتر شبیه اینه که سریال فقط ایده‌ی این عشق رو مطرح کرده و بعد دیگه خیلی ازش استفاده نکرده.
حتی یک اعتراف عشقی درست‌وحسابی یا یک گفت‌وگوی جدی که احساساتشون رو جلو ببره نداشتیم.
در نتیجه به جای اینکه مخاطب همراه با این دو نفر رشد رابطه‌شون رو تجربه کنه،هنوز منتظریم ببینیم اصلاً این رابطه قراره از کجا شروع بشه.
به نظرم مشکل آرلی«کند بودن»نیست؛مشکل، نداشتن progression ـه. کند بودن وقتی جواب می‌ده که با وجود سرعت کم،هر قسمت یه قدم کوچیک به رابطه اضافه بشه.
ولی وقتی بعد از ۱۹ قسمت هنوز نمی‌تونیم تغییر قابل‌توجهی بین این دو نفر ببینیم،حس می‌کنیم پتانسیل رابطه داره هدر می‌ره.
مخصوصاً اینکه آرلی از اون زوج‌هاییه که خود سریال از اول برای احساساتشون زمینه ساخته.
پس واقعاً حیفه که این همه پتانسیل فقط در حد یه عشق در نگاه اول باقی بمونه و فیلمنامه وارد مرحله‌ی بعدی این رابطه نشه.
Post #10984
193
- ❤ 7
- 👍 2