#Menaechmi

نمایشنامه منیکمای از پلاتوس یک New Comedy رومنه، به این معنی که طبق نمايشنامه های کمدی گریک ساخته شده و برعکس Old Comedy، به جای نقد و تمسخر شخصیت ها و اتفاقات معاصر، به شخصیت های عادی و زندگی روزمره‌شون میپردازه. کاراکتر ها در این نوع نمایش stock و flat هستند، به این معنی که ممکنه بار ها نوعشون رو در نمايشنامه های مختلف ببینیم و معمولا تغییری از جهت کاراکتر متحمل نمیشن.

داستان از این قراره که یک تاجر اهل Syracuse، دو پسر دوقلو شبیه هم به اسم های منیکمس و سوسیکلیز داشت. وقتی که این تاجر با پسرش منیکمس به Epidamnus سفر میکنه، پسرش توسط یک بیزینسمن ربوده و اداپت میشه. پدر از غم گم کردن یکی از پسر هاش جون خودش رو از دست میده و پدربزرگشون چون منیکمس رو بیشتر دوست داشت، اسم پسر باقی مونده رو به منیکمس تغییر میده. سال ها میگذره و سوسیکلیز تصمیم میگیره که برای پیدا کردن برادر گم شده‌ش سفر بره. وقتی در نهایت به اپیدمنس میرسه، به نظر میرسه که همه با یک نفر دیگه اشتباهش میگیرن، و ما شاهد این back and froth رفتن شخصیت ها و تلاششون برای اینکه چه اتفاقی داره میوفته هستیم، در صورتی که به طور dramatic irony میدونیم قضیه از چه قراره.

دقیقا مثل د کلودز من انتظار نداشتم که این نمایشنامه هم فان باشه، ولی برخلاف تصور واقعا سرگرم کننده و خوندنش آسون تر بود و بیشتر دوستش داشتم. (البته میتونه به خاطر این باشه که من د کلودز رو حین اینکه برای کنکور روزشماری میکردم خوندم.)
کاراکتر ها سیلی و احمقن، سوتفاهم پس از سوتفاهم رخ میده و همه براشون سواله که دقیقا چه اتفاقی داره میوفته.
در نهایت قراره مثلا هپی اندینگ داشته باشه، اما نمیتونم به این قضیه فکر نکنم که چقدر همسر منیکمس مورد ظلم قرار میگیره و چقدر تمام این حق رو داره که نسبت به شوهر خیانتکارش ظن داشته باشه، اما هم شوهر و هم پدرش انگار بهش میگن این خیانت همه تقصیر خودشه و منیکمس هیچ اشتباهی مرتکب نشده--در واقع، انگار کاملا طبیعیه و حق داره اگه بخواد از همسرش دزدی و بهش خیانت کنه. در نهایت هم وقتی که ازدواجش نابود میشه، به عنوان یک "دارایی" که میشه برای مزایده گذاشتش شناخته میشه، نه یک انسان جدا دارای یک زندگی برای خودش. چه کنیم که طرز فکر دوران باستان و تا حدی حتی حال حاضر اینطوریه.

فکر میکنم به این نمایشنامه 4.5 از 5 بدم صرفا به خاطر اینکه توی خوندنش بهم خوش گذشت.