#The_Odyssey

ریویوی The Odyssey:
آدسی از هومر که به 8 قرن پیش از میلاد برمیگرده، یک شعر حماسی primary هست، به این معنی که در ابتدا داستانی بوده که از طریق زبان نقل میشده و در نهایت، به نوشتار در اومده.
این شعر، داستان اودیسیس، قهرمان نچندان شرافتمند یونان باستانه (با توجه به استاندارد های امروز) که تلاش میکنه بعد از ده سال جنگیدن در جنگ تروی، به سرزمین خودش ایثکا برگرده. توی این مسیر با چالش های متعددی رو به رو میشه و تلاش میکنه با هوش و ذکاوت، زیرکانه راهش به خونه رو پیدا کنه.

من خلاصه جزئی داستان رو اینجا نمینویسم چون اگه خودتون بخواید کتاب رو بخونید قطعا اسپویل میشید D: برای همین مستقیم میرم به ریویوی کتاب.

همونطور که قبل تر در چنل گفتم، انتظار داشتم بخش بیشتری از کتاب اختصاص به چالش هایی که اودیسیس توی سفر باهاشون رو به رو میشه داده شده باشه، اما طولانی ترین بخش قسمت آخر کتاب زمانی که اودیسیس موفق میشه به ایثکا برگرده و با خواستگار های پنلوپی رو به رو میشه بود. این قسمت آخر واقعا مورد علاقه من نیست و سختی هاش توی مسیر رو به خاطر ماهیت ماجراجویانه‌ش ترجیح میدم.
خواندن این کتاب به مراتب از خواندن ایلیاد ساده تر بود، به دلیل اینکه اسم های چندان زیادی درش ردیف نمیشه و عمل های تکراری زیاد نیستن (به دلیل اینکه این شعر حماسی از گونه اولیه‌ست، کاملا طبیعیه که تکرار زیاد داشته باشه، چون حفظ کردنش ساده تره) و خود کتاب به اندازه ایلیاد طولانی نیست. هرچند اگر بخواید بدون خوندن ایلیاد، آدسی رو به دست بگیرید، قسمت زیادی از داستان رو از دست میدید.
نکات جالبی که دوست دارم درباره‌شون حرف بزنم، این ها هستند:

1. پاکدامنی، زندان زن: پنلوپی به عنوان یکی از وفادار ترین زن های ادبیات مورد ستایش قرار گرفته. بار ها توسط پسرش بهش یادآوری میشه که "ارباب خونه" نیست، باید توی اتاقش بشینه و در نبود همسرش که 20 سال ازش خبری نداره، اشک بریزه. از پنلوپی پاکدامن بودن انتظار میره. اگر ازدواج کنه، وفادار به همسرش نیست، در صورتی که کاملا حق داره اگر بخواد از ازدواجش با اودیسیس موو آن کنه. اودیسیس به عنوان یک مرد در راه برگشت به ایثکا با زن های دیگری میخوابه (بعضی خواسته خودش نبودن، این رو انکار نمیکنم) اما اگر چنین اتفاقی برعکس میوفتاد، پنلوپی کسی بود که مورد سرزنش قرار میگرفت. مورد دوم این کیس، وقتیه که هفستس برای گیر انداختن افرودایتی و ایریز تله میذاره. برای دیدن این صحنه مضحک، همه خدایان حاضر میشن، جز خدایان زن برای اینکه "پاکدامن" هستن. کاراکتر های مونث محدود به خانه هستن، و حتی اگه بیرون برن و با شخص دیگری دیده بشن، رسوایی به پا میشه. (برای مثال، پرنسس نسیکا که برای جلوگیری از رسوایی به اودیسیس گفت که همراه اون به قصر نیاد)

2. کلونیالیزم و برده داری: با وجود اینکه از اودیسیس عمل های سوال برانگیزی سر میزنه، همچنان قابل احترام باقی میمونه. برای مثال غارت کردن یک شهر رندوم در مسیر بازگشت، کشتن مرد ها و به بردگی گرفتن زن ها و کودکان. اودیسیس هیچ توجیهی برای انجام این عمل نداشت. در جای دیگری، عمل دزدی کردن و گرفتن اموال سایکلاپس بدون حضور و رضایت خودش توجیه میشه، چون اون ها به ظاهر قوانین رو رعایت نمیکنن و "did not know the ways of custom". این قوانین و رسم و رسومات توسط مردمی گذاشته شدن که اهل کشور توسعه یافته‌این (در اینجا، یونان) و میتونن اموال کمتر توسعه یافته ها رو ازشون طلب کنن و حضورشون در اون محل رو توجیه. وقتی هم که از حضورشون استقبال نشد و باهاشون برخورد شد، دست به خشونت میزنن. در بخش های دیگری از این حماسه این رو میبینیم که چقدر چنین کاری پیش پا افتاده‌ست و انتظار میره که هیچ عواقبی نداشته باشه (چون وقتی عواقب کارشون رو میبینن میگن ای بابا بدبخت شدیم که.)

3. انسان، بازیچه خدایان: چه در ایلیاد و چه در آدسی، این مشهوده که خدایان هیچ ارزشی برای جون انسان ها قائل نیستن. عمر ها به خاطر درگیری های ساده هدر داده میشن و مردم به دست خدایان میمیرن. اودیسیس 20 سال از زندگیش رو به عنوان یک انسان میرا و خدمه‌ش رو به خاطر رقابت و کینه توزی بین خدا ها از دست میده. تنبیهات از گناه مرتکب شده سخت ترن و کمک به ندرت برای هر کسی که خدایان دلشون بخواد، ظاهر میشه. نمیتونم به این موضوع فکر نکنم که اگر خدای ابراهیمی در دنیای واقعی وجود داشته باشه، دقیقا مثل خدایان یونان باستان رفتار میکنه--عمر ها به سادگی توسط جنگ و ظلم حکومت ها از دست میرن و کمکی هم توی راه نیست.

در نهایت به تجربه خواندن آدسی، 4 امتیاز از 5 میدم.
این بود تمام ramble های من درباره این کتاب. اگه چیز دیگه ای به ذهنم رسید، به اینجا اضافه‌ش میکنم. ~