⚫️با سلام و احترام به تمامی همراهان گرامی،

پس از یک ماه دوری، قلمم توان نوشتن هیچ جمله‌ای را ندارد، حتی پس از دو روز تلاش. در این لحظه نمی‌دانم بابت چه چیزی باید عذرخواهی کنم؛ آیا بابت این دوران سخت، از دست رفتن دوستان نزدیکمان یا هزاران درد دیگر؟

اندوهی که بر ما نازل شده، آن‌قدر سهمگین و تلخ است که هیچ واژه‌ای نمی‌تواند آن را وصف کند. بی‌شک هیچ نوشدارویی برای درمان درد از دست دادن عزیزانمان وجود ندارد و اگر هم وجود داشت، بعید است کسی مایل به استفاده از آن باشد. هر یک از عزیزانی که از میان ما رفتند، بدون شک افرادی بودند که رفتنشان روح‌های بسیاری را زخمی کرده و هزینه‌های ناشناخته‌ای را بر قلب و روح رنجور ما تحمیل کرده است.

این حجم از غم و اندوه با هیچ واژه‌ای قابل تسکین نیست، زیرا جوانان از دست رفته روزی در کنار ما بودند و زندگی می‌کردند. ما شاهد از دست رفتن خانواده‌هایشان هستیم و قلب‌های ما به هم پیوسته است.

لطفاً پوزش مرا بابت لغات نامنظم و دیرهنگام بپذیرید.

با قلبی پر از درد و روحی رنجور، جان باختن هموطنان عزیزمان، به ویژه دانشجویانی که برای روشنگری و ارتقاء دانش عمومی تلاش می‌کردند را به مردم ایران و به ویژه خانواده‌های داغدار تسلیت می‌گویم و برای بازماندگانشان آرزوی صبر دارم.

نام و یاد آنان همیشه در قلب ما جاودانه خواهد ماند.

طاها بنی‌طبا