اهوازِ همیشه ایرانی

🖋به قلم دکتر حمید احمدی (استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران)

در غوغای کارزار تبلیغاتی جریان الحاق‌گرای پان‌عربی و محافل کوچک قوم‌گرا و گاه تجزبه‌طلب مورد حمایت برخی کشورهای عرب علیه ایران و هویت ایرانی، و از سوی دیگر با توجه به ناتوانی تبلیغاتی رسانه‌های رسمی جمهوری اسلامی در دفاع از منافع و هویت ملی ایرانی، بسیاری ممکن است گمان کنند نام شهر «اهواز» مرکز استان خوزستان «احواز» است و با توجه به کاربرد مستمر واژه برساخته «الاحواز» از سوی محافل پان‌عربی ضد ایرانی در فضای مجازی، بر آن شوند که این شهر و نام ان دارای ریشه عربی بوده و به ایران تعلق نداشته است. با این همه خوب است بدانیم «اهواز» از شهرهای بسیار کهن ایران است و در شاهنامه فردوسی ٩ بار به مناسبت‌های گوناگون در اشاره به دوره های پیش از هخامنشی تا اواخر ساسانی از آن نام برده شده است. نخستین اشاره به آن به دوران پادشاهی منوچهر نوه فریدون و به گفته برخی ایران.شناسان دوره‌های اسطوره‌ای تاریخ ایران می‌رسد. فردوسی در ماجرای عشق میان رودابه دختر مهراب فرمانروای کابل و زال پسر سام جهان پهلوان ایران در عصر شاهنشاهی منوچهر، از گفته پدر رودابه به سام پدر زال می‌گوید:

که باشد که پیوند سام سوار
نجوید ز اهواز تا قندهار؟

فردوسی در اشاره به بخشی از سرزمین‌های ایرانی عهد انوشیروان، برای هفتمین بار از اهواز نام میبرد:

سیوم پارس و اهواز و مرز خزر
ز خاور ورا بود تا باختر

متاسفانه ناآگاهی نسل جوان از تاریخ و میراث ملی ایران که یکی از پیامدهای ناکارامدی نظام آموزش و پرورش و رسانه های رسمی جمهوری اسلامی است میتواند پذیرای تبلیغات گمراه کننده دشمنان کشور و یکپارچگی سرزمینی آن باشد.

@cppstehran