🖋 مسخ در مسلخ
🔸 یادداشت از دکتر مجید وحید
@cppstehran
زمان زیادی است که همه در مسلخ یا در نوبت مسلخ هستیم. مسلخ که فقط برای کشتن نیست. مردن که فقط از دست دادن جان و در قبر گذاشته شدن نیست. اگرچه شامل آن هم می­شود و ما از آن هم بی­نصیب نبوده­ایم. مسلخ­هایی را که ما یک­جا به آن سرازیر شدیم هیچ انسانی در جهان تجربه نکرده است. هیچ آزاده­ای نمی­تواند به آن تن دهد. هیچ انسان سالمی زیر بار آن نمی­رود .

شماری از آن­ها را که در تاریخمان بی­شمارند به یادتان می­آورم. بیکاری جوانان، فساد و دزدی کارگزاران، فرو ریختن ارزش پول کشور و به یک باره توانایی خرید خود را کمتر از نصف دیدن، در خودروهایی نشستن که در هیچ جای دنیا تردد ندارند و جان ما و بهترین­های زندگی ما را می­گیرند، خوردوهایی که به یک باره آتش گرفته و سرنشینان را سوخته راهی قبر کرده­اند، قطع برق در تابستان گرم را تجربه کردن، آب برای نوشیدن نداشتن، در سلامتِ آب خانه­ها تردید داشتن، در شهرهای بزرگ هوای سالم نداشتن، در سرزمین­های پهناور از گرد و غبار و ریزگرد رنج بردن، دریای آلوده داشتن، دریاچه و تالاب خشک دیدن، مواد غذایی که دستکاری ژنتیک شده­اند را به اجبار خوردن، سرنوشت خود را در دستان انسان­های ناتوان دیدن، فرصت­ها را در اختیار نزدیکان به حکومت­گران یافتن، در دام اعتیاد گرفتار شدن، آرزوی خانه، خودرو و حتی لباس خوب را به دل داشتن، سر به پیش بیگانگان فرود آوردن، در هواپیمایی نشستن که سقوط می­کند، در کشتی­ای کار­کردن که می­سوزد و راه فرار نمی­گذارد، در ساختمانی فعالیت داشتن که فرو می­ریزد، با قاضی و کارمندی سروکار داشتن که رشوه می­گیرد،... حتما شما هم نمونه­های بسیار دیگری به این سیاهه می­افزایید. پس همه را به یاد آورید. پرندگان از سرزمینی که شرایط مناسب زیست ندارد مهاجرت می­کنند، دیگر حیوانات هم می­روند. ما، اما، در مسلخ­های غیر قابل زیست می­مانیم و تحمل می­کنیم. چرا چنین است؟ چون مسخ شده­ایم. هیچ حیوانی به دلیل فطرت مسخ نیست، ما ولی مدتی طولانی است که به دلیل کرده­ و ناکرده­های خود، مسخ­ شده­ایم.

انسان مسخ شده کیست؟ مسخ شده کسی است که جز به خود نمی­اندیشد، کسی که از درد دیگران آزرده نمی­شود، کسی که آن­چه بر خود نمی­پسندد بر دیگران روا می­دارد. مسخ شده کسی است که مهم­ترین چیزها در زندگی او خواسته­های جسمانی هستند: خوردن، سقف داشتن، شهوت راندن. کسی که عقل و قلب خود را به نسبت شکم و شهوت کم­اهمیت­تر می­داند، کسی که دین دارد ولی کتاب دینش را نمی­خواند، کسی که پیامبر و امام دارد و کتاب­های آن­ها را نمی­خواند و از واقعیت زندگی آن­ها بی­خبر است، کسی که گریه می­کند ولی عمل نمی­کند، کسی که بزرگان ادب و فرهنگ و تمدن خود را فراموش کرده و به همین دلیل خوار می­دارد، کسی که برای مصالح خود دروغ می­گوید، کسی که برای آسایش خود رشوه می­گیرد، کسی که برای لقمه­ای بیشتر سر به زیر می­افکند، کسی که جانش را برای هیچ هدف اجتماعی فدا نمی­کند، کسی که چاپلوسی می­کند، کسی که ضعیف را مورد ظلم قرار می­دهد و به ظلمِ قوی تن می­دهد، کسی که از دانستن و آگاهی طفره می­رود. چطور می­توان چنین مسخ بود و چنان در مسلخ و صف مسلخ نبود؟

اکنون خود را در مقابل پرسشی قرار دهید. اگر شما و عزیزترین موجود زندگی شما ( معشوق، پدر، مادر، فرزند...) همراه با فرد دیگری با عزیزترین موجود زندگی­اش در جایی باشید، مثلاً یک برج، یک کشتی؛ آن­گاه کسی یا موجودی وارد شود و به شما و آن فرد بفهماند که برای زنده ماندنِ همه، از میان عزیز شما و آن فرد یکی باید فدا شود؛ مثلاً به دریا افکنده شود، یا از برج به زیر انداخته شود؛ سپس از شما در غیاب آن فرد دیگر نظر بخواهد، چه می­گویید؟ اگر بخواهید عزیز فرد دیگر فدا شود بدانید که مسخ­اید. اگر کار را به قرعه واگذار کنید انسانید و اگر خود پیش قدم شوید، بدانید که جهان در تسخیر شما خواهد بود. چنانچه در جامعه­ای زندگی می­کنید که راه اول را انتخاب می­کند، تردید نکنید که نوبت نابودی همه خواهد رسید و سرزمینتان نیست خواهد شد و خدا و جهان شما را فراموش و خوار خواهند کرد. خودپرستان، مسخ­شدگان و روان­شدگان به مسلخ اند.

📎روزنامه قانون، 5 مرداد 1397

https://bit.ly/2JZAPbP

@cppstehran