یه لِمی در زندگی من هست که می گه هر چقدر به چیزی دردآورد نزدیکتر بشی راحتتری چون ترس چیزها از دور بیشتره، مثلا دستگیر شدن خیلی راحتتر از ترس از دستگیر شدن است و این ترس است که زورگوها رو سر جاش نگه داشته. اینو بارها حسش کرده‌ام و الان دارم اینطرفش رو هم حس می‌کنم.

هی خبرها رو نگاه می کنم و چون مستقیما بخشی ازش نیستم و نمی‌تونم تو صحنه باشم و خطر مستقیم برای منم باشه، رنجی رو تجربه می‌کنم که هیچ وقت نکرده‌ام. نه از نظر شدت، از نظر نوع.

با شجاعت شما و شرافت‌تون و تلاش مردم گوشه گوشه کشور برای آزادی شاد می‌شم و با جواب‌های وحشی‌ای که میگیریم و شلیک‌ها و باتوم‌ها و قتل‌ها رنج می‌کشم و می‌گم کاش به جای شاهد رنج دیگران بودن، بخشیش سر خودم می‌یومد چون طبق لِم بالا، از نزدیکتر راحتتر بودم.

ولی راستش ته دلم مطمئن هستم روزی آزاد خواهیم بود. شکی ندارم. دلم و چشمم با شماست و آزادی... و ببخشید که اینبار اینقدر دورم. سعی می‌کنم بی صدا و پشت صحنه کارهایی بکنم که حداقل در آینده مفید باشن.