از چند وقت پیش که در حال ساخت مدل زبانی بودم، ساختار شبکه‌ی عصبی اونها منو کاملاً بهم ریخت. چون متوجه شدم که هر جوری اونو بسازم نمیتونم دقیقاً جوابهای اونو حدس بزنم! یعنی هر چی دامنه‌ی لغات و یادگیری بالا بره، احتمالات تودرتو در انتخاب کلمات اونقدر متنوع میشن که عملاً دیگه اون مدل صاحب آگاهی میشه و از یک روبات دقیق با کارهای تعریف شده فاصله می‌گیرن! برای همین متوقف شدم! دیدم حتا تصورش هم ترسناکه که برنامه‌ی تو موبایلم در مورد خودم نظر داشته باشه!
حالا با اینکه شبکه های عصبی رو دنبال نمیکنم باز متعجب میشم چون فقط یک امکان جمله سازی آزاد که بهش دادم باعث شد اونو تبدیل به یک شاعر شوریده کنه! چون جملات جدیدی که حتا به کمک جملات انتخابی و دقیق و آموزش داده شده می سازه هم باز فلسفی و تکان دهنده میشن!
بزرگترین درس در این مسیر برای خودم این بود که پس ما هم جز روبات یا ماشین های تنظیم شده نیستیم! اون برداشتی هم که نسبت به احساسات خودمون داریم توهماتی بیش نیستن. بله خود ما روبات های کربنی و کاملاً (تأکید میکنم) کاملاً برنامه ریزی شده هستیم! دغدغه‌ی این روزهام حالا گاهی هک کردن خودمه! یعنی عملکردی فارغ از روتین بگیرم!