FYI: For Your Information
اگه بخوایم خیلی خودمونی بگیم، HTTP هم مثل خیلی چیزهای وب نسل به نسل بهتر شده.
اولش HTTP/0.9 بود. خیلی ساده و خام. فقط میگفت یه صفحه رو بده، سرور هم همون صفحه رو برمیگردوند. نه header درستوحسابی داشت، نه status code، نه چیز خاصی.
بعد HTTP/1.0 اومد و وب یکم جدیتر شد. چیزهایی مثل header، کدهای وضعیت مثل 404 و 200، و پشتیبانی بهتر از انواع فایلها اضافه شد. یعنی دیگه فقط صفحه ساده HTML نبود.
بعد رسیدیم به HTTP/1.1 که سالها ستون فقرات وب بود. مهمترین بهبودش این بود که لازم نبود برای هر درخواست یه اتصال جدید ساخته بشه. اتصال میتونست باز بمونه و چندتا درخواست از همون مسیر رد بشه. ولی هنوز مشکل داشت، چون درخواستها تا حدی پشت هم گیر میکردن و برای سایتهای سنگین امروزی ایدهآل نبود.
بعد HTTP/2 اومد و گفت به جای اینکه درخواستها یکییکی تو صف بمونن، چندتا درخواست همزمان از یه اتصال رد بشن. به این میگن multiplexing. همچنین headerها هم فشردهتر شدن و کلی چیز برای سرعت بهتر اضافه شد. برای همین سایتها با کلی فایل CSS، JS، عکس و فونت بهتر لود میشدن.
بعدش HTTP/3 اومد که تغییر اصلیش زیرساخت انتقاله. HTTP/1.1 و HTTP/2 معمولا روی TCP بودن، ولی HTTP/3 روی QUIC کار میکنه، و QUIC هم روی UDP ساخته شده. نتیجهاش اینه که اتصال سریعتر بالا میاد، روی اینترنت ناپایدار بهتر جواب میده، و وقتی مثلا گوشی از وایفای میره روی دیتای موبایل، اتصال کمتر میپره.
فعلا نسل اصلی جدید همینه، یعنی HTTP/3. چیزی به اسم HTTP/4 به عنوان استاندارد رایج و رسمی نداریم.
@codehalics | کدهالیک