یه مقاله جذابی امروز خوندم که باهاتون میخوام شیرش کنم

اکثرا فکر میکنیم وقتی تو پروژه یا سازمان به یک چالش میخوریم تنها راهکارمون حل کردنشه. ولی مقاله میگه تیم‌ها معمولا سه تا واکنش دیگه هم به مشکلات نشون میدن که درک کردنشون برای هر کسی که درگیر توسعه یا مدیریت سیستمه کاملا واجبه.

واکنش اول پاسکاری مشکل یا Pushing problems around هست. خیلی وقتا تو شرکت‌ها می‌بینیم یک تیم برای اینکه کار خودش رو راحت کنه صورت مسئله رو جوری تغییر میده که بار اصلی میفته رو دوش یک تیم دیگه. به این حالت میگن بهینه‌سازی محلی. اینجا نباید به تیم‌ها خرده گرفت بلکه باید رفت سراغ لایه‌های بالاتر مدیریت تا ساختار و سیستم انگیزشی رو درست کنن.

واکنش دوم حفظ مشکل یا Preserving problems هست. یک اصل معروفی داریم به اسم Shirky Principle که میگه تیم‌ها یا آدم‌هایی که خودشون راهکار یک مشکل هستن ناخودآگاه سعی میکنن اون مشکل رو زنده نگه دارن چون جایگاه و کارشون به اون وابسته است. وقتی میخواین یک چالش عمیق رو حل کنین حتما باید حواستون به ذینفع‌های اون مشکل هم باشه.

واکنش سوم پروموت کردن مشکلات جدید یا Promoting new problems هست. قانون نانوشته سیستم‌ها اینه که وقتی مشکل شماره یک رو فیکس میکنی در واقع مشکل شماره دو رو به عنوان دغدغه اصلی و جدید پروموت کردی. این پروسه هیچوقت تموم نمیشه و چرخه حل مسئله پایانی نداره.

جمع‌بندی حرفش اینه که هنر یک مهندس سنیور یا یک لید فقط حل کردن باگ‌ها نیست. باید بپذیریم که قرار نیست همه مشکلات حل بشن و گاهی وقتا بهترین تصمیم برای حفظ تمرکز و پیشبرد پروژه اینه که بتونی یک سری از چالش‌ها رو کلا ایگنور کنی و از کنارشون بگذری.

https://improvesomething.today/responses-to-problems/

@codehalics | کدهالیک