این مقاله یه نکته مهم درباره کار با AI و مخصوصاً AI Coding می‌گه: خیلی به «کانتکست بزرگ» مدل‌ها اعتماد نکنین. اینکه یه مدل می‌گه ۲۰۰ هزار، یک میلیون یا حتی دو میلیون توکن کانتکست داره، الزاماً یعنی همه اون اطلاعات رو با کیفیت خوب نمی‌فهمه و نگه نمی‌داره. نویسنده می‌گه کانتکست مدل‌ها یه فضای کاملاً هوشمند و یکدست نیست؛ انگار یه بخشی ازش «منطقه باهوش»ه که مدل هنوز دقیق و تیز کار می‌کنه، ولی وقتی چت خیلی طولانی می‌شه و فایل‌ها، لاگ‌ها، تست‌ها و توضیحات زیاد واردش می‌کنی، کم‌کم وارد «منطقه کندتر و گیج‌تر» می‌شه.

این دقیقاً برای برنامه‌نویس‌ها مهمه؛ چون وقتی با Coding Agent کار می‌کنی، خیلی راحت وسوسه می‌شی کل ریپو، چندتا فایل، لاگ خطا، خروجی تست و کلی توضیح رو بریزی توی یه سشن و انتظار داشته باشی مدل همه‌چیز رو مثل اول بفهمه. اما واقعیت اینه که مدل ممکنه وسط کار جزئیات مهم رو فراموش کنه، تصمیم‌های قبلی یادش نمونه یا روی بخش‌های کم‌اهمیت زیادی گیر بده. پیشنهاد مقاله اینه که با کانتکست مثل بودجه رفتار کنیم: سشن‌ها رو بیش از حد طولانی نکنیم، خروجی‌های مهم رو خودمون تبدیل کنیم به یه سند کوچیک، اسپک، پلن یا خلاصه دقیق و برای ادامه کار، یه سشن تازه رو با همون اطلاعات تمیز و ضروری شروع کنیم. خلاصه اینکه به‌جای اینکه همه‌چیز رو داخل یه چت بی‌پایان نگه داریم، بهتره کار رو مرحله‌به‌مرحله و با مستندات کوچیک و قابل‌اتکا جلو ببریم.

https://garrit.xyz/posts/2026-05-06-dont-trust-large-context-windows

@codehalics | کدهالیک