حالا هر چی گفتم رو به عنوان خط آخر دفاعی توی کدتون باید در نظر بگیرید یعنی بدترین اتفاق که میوفته آخرین خط ما میشه دیتابیس چرا ؟ چون دیتابیس با اون قفل‌های سخت‌افزاریش عالیه، ولی مثل گاوصندوق ته بانکه؛ درگیر کردن دیتابیس گرونه و نباید بذاریم هر درخواست تکراری اصلاً پاش به اونجا برسه! تو سیستم‌های پرترافیک، ما سپرها رو میاریم جلوتر. راحت‌ترین راهکار ردیس (Redis) و دستور SETNX هست که مثل یه بادیگارد فرز دم در، تو همون رم (RAM) و در کسری از ثانیه قفل رو می‌گیره و اجازه ورود همزمان نمیده (Distributed Lock). راهکار خفن‌تر، معماری‌های مبتنی بر ایونت مثل کافکا یا ربیت‌ام‌کیو هست؛ وقتی کلید پرداخت رو به عنوان Message Key بدیم، کافکا تمام درخواست‌های تکراری رو می‌فرسته تو یک پارتیشن و به صورت کاملاً ترتیبی پردازش می‌کنه؛ اینطوری کلاً صورت‌مسئله‌ی همزمانی از ریشه پاک می‌شه! یه سولوشن جذابِ مهندسی دیگه هم اکتور مدل (Actor Model) هست که هر تراکنش رو مثل یک کارمند با یه «صندوق پستی» اختصاصی می‌بینه که تو هر لحظه فقط و فقط یک نامه (درخواست) رو از صندوقش برمی‌داره و باز می‌کنه. در واقع تو یه معماری تمیز، ردیس سپر اوله، کافکا ترافیک رو تو صف‌های تک‌نفره منظم می‌کنه، و دیتابیس هم با اون Unique Constraint به عنوان خط آخر دفاعی، خیالمون رو کاملاً راحت می‌کنه.

@codehalics | کدهالیک