این قانون خیلی عمیقه. دقیقاً یکی از دردهای همیشگی ما فنی‌ها همینه؛ ممکنه بهترین، تمیزترین و مهندسی‌شده‌ترین راه‌حل دنیا رو بسازیم، ولی آخرش بفهمیم اصلاً چیزی نبوده که بیزینس لازم داشته. نمونه‌اش هم تا دلتون بخواد برای من اتفاق افتاده. یه چیزی ساختم که از نظر فنی واقعاً پرفکت بوده، همه‌چیزش فکرشده، قابل توسعه، تمیز و خفن؛ بعد آخر کار فهمیدم نیاز واقعی بیزینس یه چیزی بوده که شاید اگر اول درست حرف می‌زدیم و نیازمندی رو دقیق درمی‌آوردیم، ده دقیقه هم ازم وقت نمی‌گرفت. ولی من برای مشکلی در حد پیکان، یه فراری خیلی خفن و مجهز ساخته بودم که آخرش هیچ‌کس نه لازم داشتش، نه ازش سر درمی‌آورد.

یه زمانی آلمانی می‌خوندم، یه ضرب‌المثل بامزه داشتن که می‌گفت:
Erst denken, dann handeln.
لریش میشه: اول فکر کن، بعد عمل کن. حالا این «فکر کردن» توی کار فنی دقیقاً یعنی قبل از دست به کد شدن، بشینی با بیزینس حرف بزنی، مسئله رو بفهمی، نیازمندی رو دقیق دربیاری، بفهمی درد اصلی کجاست و بعد بری سراغ راه‌حل. ولی متأسفانه خیلی از ماها از همون اول می‌پریم وسط اجرا، چون ساختن برامون جذاب‌تر از فهمیدنه. در حالی که اشتباه محضه؛ تو اصلاً چه می‌دونی نیازمندی دقیق بیزینس چیه که داری براش سولوشن طراحی می‌کنی؟ خیلی وقت‌ها مهارت اصلی این نیست که راه‌حل پیچیده‌تر بسازیم؛ مهارت اصلی اینه که بفهمیم اصلاً لازم هست چیزی بسازیم یا نه.


@codehalics | کدهالیک