یه مقاله جالب توضیح می‌داد چرا شرکت‌های ژاپنی این‌قدر وارد حوزه‌های مختلف می‌شن. مثلاً شرکتی که از توالت و سرامیک شروع کرده، امروز قطعه‌ی حساس برای صنعت نیمه‌هادی می‌سازه.

نکته اینه که این تنوع شانسی نیست. وقتی آدم‌ها سال‌ها داخل یک شرکت می‌مونن، دانش فنی کم‌کم جمع می‌شه، تیم‌ها فقط تخصص باریک ندارن و تجربه بین بخش‌ها پخش می‌شه. نتیجه‌اش اینه که شرکت می‌تونه تخصص قدیمی خودش رو در بازارهای جدید استفاده کنه.

به نظرم تو نرم‌افزار هم همین اتفاق می‌افته. تیمی که فقط با تعویض فریم‌ورک و ابزار جلو می‌ره، مزیت عمیق نمی‌سازه. مزیت واقعی وقتی ساخته می‌شه که تیم domain رو بفهمه، history تصمیم‌ها رو بدونه، codebase رو مثل یک موجود زنده بشناسه و آدم‌ها زودبه‌زود عوض نشن.

شاید مهم‌ترین دارایی یک تیم نرم‌افزاری خود کد نباشه؛ حافظه‌ی جمعی تیمه.

https://davidoks.blog/p/why-japanese-companies-do-so-many

@codehalics | کدهالیک