مثالش توی مهندسی نرم‌افزار خیلی ملموسه. مایکروسافت متوجه شده بود حدود ۲۰ درصد باگ‌های Windows و Office باعث ۸۰ درصد کرش‌ها میشن، حتی فقط ۱ درصد باگ‌ها حدود نصف خطاها رو ایجاد می‌کردن. پس تمرکز روی همون چند باگ حیاتی می‌تونست کیفیت محصول رو خیلی سریع‌تر بهتر کنه. توی محصول هم همین اتفاق می‌افته؛ شاید از ۵۰ تا قابلیت، فقط ۵ تا ۱۰ تای اون‌ها واقعاً توسط اکثر کاربران استفاده بشن. قانون پارتو یادآوری می‌کنه کار حرفه‌ای یعنی اول پیدا کنیم کدوم بخش‌ها بیشترین اثر رو دارن، بعد زمان، انرژی، تست، بهینه‌سازی و تصمیم‌های محصولی رو همون‌جا خرج کنیم؛ نه اینکه با همه‌چیز مثل یک اولویت برابر برخورد کنیم.

@codehalics | کدهالیک