این مقاله می‌گه توی سال‌های نزدیک، دیزاینرها کم‌کم از حالت کار با ابزارهایی مثل فیگما و فتوشاپ می‌رن سمت اینکه بیشتر با AI کار کنن و در اصل «پرامپت‌نویس حرفه‌ای» بشن. یعنی به جای اینکه خودشون همه چیز رو دستی بسازن، دقیق یاد می‌گیرن چطوری به هوش مصنوعی بگن چی می‌خوان تا همون چیزی که تو ذهنشونه رو دربیاره. توی نگاه مقاله، پرامپت‌نویسی یه جور زبان جدید برای دیزاینه و کسی که بهتر بتونه حرفشو به AI بفهمونه، دیزاینر قوی‌تری حساب می‌شه.

مثال هم می‌زنه از آدمایی که تو تیم‌هاشون برای خودشون پرامپت‌های آماده ساختن و باهاش سریع‌تر کار تولید می‌کنن یا حتی نقش شغلی جدید گرفتن. ولی خب کل حرف مقاله یه کم آینده‌پرداز و تبلیغی هم هست. تو دنیای واقعی، پرامپت‌نویسی بیشتر یه ابزار کمکیه، نه اینکه جای فکر طراحی، UX و تصمیم‌های مهم رو بگیره. یعنی دیزاین هنوز هم همون مغز و فهم مسئله رو می‌خواد، فقط الان یه ابزار سریع‌تر هم کنارش اومده.

https://optiq-ai.com/blog/designer-as-prompt-engineer

@codehalics | کدهالیک