الان با وجود ابزارهایی مثل Zustand، MobX یا Recoil شاید بشه گفت Redux برای خیلی از سناریوهای ساده دیگه انتخاب ایده‌آلی نیست. ولی واقعیت اینه که Redux یکی از اولین و تاثیرگذارترین لایبرری‌هایی بود که مفهوم state management رو توی دنیای React جا انداخت.

مفاهیمی مثل action، reducer، dispatch و action type واقعاً از دید مهندسی نرم‌افزار جذاب و آموزنده بودن و باعث شدن خیلی‌ها عمیق‌تر با جریان داده توی اپلیکیشن‌ها آشنا بشن. شاید از یه جایی به بعد بیش از حد over-engineered شد، ولی در زمان خودش خیلی “خفن” به نظر می‌رسید.

از اون طرف، توی دنیای فرانت‌اند همیشه یه مرزی بین پیچیدگی و نیاز واقعی وجود داره. مثلاً Redux Saga با generatorها و مفهوم yield و yield.all برای خیلی‌ها (از جمله خودم) هیچ‌وقت طبیعی و قابل درک نبود، مخصوصاً وقتی در نهایت همون کار رو می‌شد با async/await ساده‌تر انجام داد. یا Redux Thunk که تازه بعداً اضافه شد، سوال ایجاد می‌کرد که چرا از اول این نیاز ساده دیده نشده بود.

در نهایت، Redux پر از ایده‌های قشنگ و معماری‌های جالب بود، ولی در خیلی از جاها پیچیدگی‌های غیرضروری هم به کد اضافه می‌کرد. با این حال، برای خیلی از ما یه تجربه آموزشی مهم بود. یادمه برای یاد گرفتنش چند بار کدها رو دستی از روی مثال‌ها می‌نوشتم تا بالاخره بفهمم reducer و dispatch دقیقاً چطور به هم وصل می‌شن چیزی که الان احتمالاً حتی سراغش هم نمی‌رم چون ابزارهای ساده‌تر و سریع‌تری وجود دارن.

با همه این‌ها، Redux بیشتر از اینکه فقط یک ابزار باشه، یه مرحله مهم توی یادگیری معماری فرانت‌اند بود.

@codehalics | کدهالیک