این مقاله جدید توی همین ماه توسط martin fowler افسانه ای توی بلاگش شیر شده که میگه: سال‌ها بود توی برنامه‌نویسی فقط از «بدهی فنی» حرف می‌زدیم؛ اینکه کدی ننویسیم که بعداً تغییر دادنش سخت بشه. اما حالا با ورود AI، داستان خیلی جدی‌تر شده و فاولر به یه نکته مهم اشاره می‌کنه: ما فقط یه نوع بدهی نداریم.

کنار بدهی فنی، یه «بدهی شناختی» داریم؛ وقتی که تیم کم‌کم درکش از سیستم رو از دست می‌ده و دیگه دقیق نمی‌دونه چی داره می‌سازه. از اون مهم‌تر «بدهی هدف»ه؛ وقتی که اصلاً فراموش می‌کنیم چرا این سیستم ساخته شده و قراره چه مسئله‌ای رو حل کنه. اینا چیزایی نیست که توی کد دیده بشن، ولی اثرشون خیلی عمیق‌تره.

مسئله اینجاست که AI سرعت تولید کد رو بالا برده، اما همزمان فاصله ما با فهم واقعی سیستم رو بیشتر کرده. خطر اونجاست که بدون فکر و بررسی، به خروجی‌ها اعتماد کنیم و کم‌کم کنترل از دستمون خارج بشه.

حرف اصلی اینه: آینده برنامه‌نویسی فقط ساختن نیست؛ بیشتر از همیشه درباره فهمیدن، اعتبارسنجی و قضاوت کردنه. تیم‌هایی که اینو جدی بگیرن، جلوترن.

مقاله اصلی :

https://martinfowler.com/fragments/2026-04-02.html

@codehalics | کدهالیک