گاهی فکر می‌کنم با آموزشِ راه‌های دور زدن محدودیت‌ها، دارم به عادی‌سازی این شرایط کمک می‌کنم؛ اما واقعیت تلخ اینجاست که ما همگی زخم‌خورده‌ی این وضعیتیم. اگر ما امروز از میرور و تانل حرف می‌زنیم، از سرِ خوشحالی نیست، از سرِ ناچاری است.

ما فنی‌ها شاید بلد باشیم گلیم خودمان را تا حدی از آب بکشیم، اما تکلیف آن آنلاین‌شاپی که کل زندگی‌اش روی پلتفرم‌های جهانی است چیست؟ او نه می‌تواند اینستاگرام را میرور کند و نه جایگزینی در پلتفرم‌های داخلی دارد. اینترنت برای ما حکم نان را دارد که حالا مثل آبِ دست یزید، قطره‌چکانی به ما می‌رسد. معرفی این ابزارها برای من نه یک انتخاب، که یک تلاشِ حداقلی برای زنده نگه داشتن کورسوی امیدی است که در این تاریکی مانده. امیدوارم راهی که می‌رویم، حداقل به سفره‌ی چند نفر کمک کند

@codehalics