یک روز مدیرم حرفی بهم زد که تا مدت‌ها داشتم بهش فکر می‌کردم. برگشت بهم گفت: «پوریا، چرا نمی‌شه برای یک پروژه‌ی ۲۰ میلیونی، ۱۰۰ میلیون کد زد؟!»
خیلی از ما برنامه‌نویس‌ها فکر می‌کنیم اگه برای یک پروژه‌ی کوچک و کم‌بودجه، بیایم معماریِ سنگین سیستم‌های غول‌پیکر رو پیاده کنیم یا فیچرهای فرضیِ آینده رو همین اول کار کد بزنیم، داریم در حق کارفرما لطف می‌کنیم و کار مهندسی و خفن تحویل می‌دیم! اما حقیقت اینه که این کار دقیقاً زیر پا گذاشتن اصل YAGNI است.
یاد خاطره‌ی یکی از همکارام افتادم که می‌گفت: «اوایل کارم برای یک مشتری که کلاً ۲۰ میلیون بودجه داشت و یک سیستم ساده می‌خواست، رفتم سراغ پیاده‌سازی Microservices و CQRS و Event Sourcing و کشینگ چندلایه‌ای با Redis! با خودم می‌گفتم من یک مهندس نرم‌افزارم و نباید از کیفیت کار بزنم. اما چی شد؟ پروژه‌ای که قرار بود ۲ هفته‌ای جمع بشه، ۳ ماه طول کشید! هزینه‌های سرور مشتری سر به فلک کشید و موقع تغییر یک فیچر ساده، آن‌قدر کدها کلافِ سردرگم شده بود که مشتری کلافه شد و کلاً پروژه شکست خورد.»
کیفیت در مهندسی نرم‌افزار یعنی تحویلِ یک راه‌حل ساده، پایدار و دقیقاً متناسب با نیازِ امروز. اگه برای زیرساخت ۲۰ میلیونی، ۱۰۰ میلیون کد بزنی، کیفیت خلق نکردی؛ بلکه یک «فیل سفید» پرهزینه ساخته‌ای که فردا نه خودت و نه هیچ‌کس دیگه از پس نگهداری و توسعه‌اش برنمی‌آید!

به اندازه کافی نصیحتتون کردم ولی به قول ما لر ها :

گیوه بی‌‌کِش، صلا به پا نکو

گیوه‌ای که اندازه‌ت نیست و کش نمیاد رو به زور پات نکن

#lawsofsoftwareengineering
@codehalics | کدهالیک