این روزا تقریباً روزی دو سه تا مقاله و پست می‌بینیم که همه‌شون دارن درباره ترس از اپراتور شدن برنامه‌نویس‌ها و راه‌کارهای حفظ قدرت تحلیل صحبت می‌کنن. اما بیشتر از اینکه بخوایم عجولانه دنبال راه‌حل و فرمول بگردیم، واقعیت اینه که خودِ آینده مشخص می‌کنه دقیقاً چطوری باید از هوش مصنوعی استفاده کنیم؛ حتی اگه تهش قرار باشه ما فقط یه دستیار ساده و عادی برای اون باشیم.

تمام این توصیه‌ها و چارچوب‌هایی که الان متخصص‌ها ارائه میدن، لزوماً درست از آب درنمیاد. خیلیا اصرار دارن که حتماً باید درک عمیق فنی و جزییات کد رو حفظ کنیم تا از رده خارج نشیم، اما سرعت رشد AI نشون میده که به زودی به نقطه‌ای می‌رسیم که اصلاً نیازی نباشه اون جزییات رو بدونیم. هوش مصنوعی اون‌قدر کامل و بدون خطا سیستم‌ها رو مدیریت می‌کنه که دونستن یا ندونستن منطق زیرین کد برای انسان عملاً فرقی ایجاد نمی‌کنه و قطعاً همین اتفاق هم می‌افته بنظر من !

این که مینویسن که بشینید عمیق یاد بگیرین که چی به چیه مطمینم نهایت برای یک سال آینده جواب بده این موضوع هم قطعا انقد پیشرفت میکنه که ما باید روی جنبه های دیگ ای که هنوز برامون مشخص نیست زوم کنیم !

ما واقعاً تو یه وضعیت بلاتکلیفی و عدم قطعیت مطلق نسبت به هوش مصنوعی هستیم. شاید نابودی کامل این شغل یکی از گزینه‌های محتمل باشه، شایدم اصلاً این‌طوری نشه و مسیر دیگه‌ای بره؛ واقعاً هیچی مشخص نیست. فقط اینو یادتون باشه: هر وقت کسی با قطعیت درباره آینده شغلی برنامه‌نویس‌ها و هوش مصنوعی حرف زد، بی معطلی فرار کنید! چون شک نکنید شیاده.

@codehalics | کدهالیک