وقتی ابزارهای هوش مصنوعی اکثر کدهای پروژه رو برامون می‌زنند، بزرگ‌ترین خطری که تهدیدمون می‌کنه اینه که به یه اپراتور و واسطه ساده بین پرامپت و کد تبدیل بشیم. تو این حالت شاید خروجی سریع‌تر بشه، اما چون فرایند برامون جعبه سیاه میشه، تو باگ‌های پیچیده قدرت حل مسئله رو از دست می‌دیم. راهکارش اینه که همیشه دید دوگانه داشته باشیم؛ از بالا حواسمون به معماری پروژه باشه و هروقت ایجنت‌ها تو لاگ‌ها و بیلدهای سنگین گیر کردن، زوم کنیم روی جزییات فنی و دستی مشکل رو حل کنیم. دقیقاً مثل ورزش روزانه، مغز برنامه‌نویس هم به تمرین نیاز داره و باید قبل از پرامپت زدن، صورت مسئله و قیودش رو خودش تعریف کنه. خلاصه‌ش اینه که کارهای تکراری رو بسپار به هوش مصنوعی، اما درک و تحلیل سیستم رو به هیچ وجه واگذار نکن.

این مقاله داره راجب همین موضوع صحبت میکنه و خیلی خوبه که مطالعه اش کنین
https://strategizeyourcareer.com/p/ai-assisted-software-engineering-skills

@codehalics | کدهالیک