مهرگان، روایتِ کهنِ پیوندِ مهر و زندگی‌ست؛ آنجا که پاییز، ردای ارغوانی‌اش را بر تنِ زمین می‌کشد و انارها، رازِ سرخِ آفتاب را در سینه پنهان می‌کنند. در حافظه‌ی این سرزمین، مهرگان تنها نامِ یک جشن نیست؛ یادگارِ روزگاری‌ست که آدمی، جهان را با مهر معنا می‌کرد و زیبایی را در هم‌نشینیِ نور و رنگ و زندگی می‌جُست.
مهرگان، فصلی‌ست که در آن، تاریخ بوی انار می‌دهد و ایران، در آینه‌ی پاییز، قصه‌ی دیرینه‌ی خویش را از نو می‌خواند