تا حالا شده به یه مشکلی بخورید، ولی هیچ سر نخی از مشکل ندارید، بنابراین اصلا نمیدونید راجع به چی باید سرچ کنید؟ یا هر چی سرچ میکنید به نتیجه نمیرسید. (مثلا یه بار سر مموری لیک تو نود جی اس اینجوری شدم، و نمیدونستم حتی مشکلی که خوردم اسمش مموری لیک هست، مدعیان سینیوریتی هم که... باید براشون میخوندم ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است!)

یا مثلا یه چیزی رو ندونید، اما ندونید چی باید سرچ کنید که یادش بگیرید؟ مثلا تو مکالمه همکارات بشنوی "p99 اش چنده؟" قبلنا که یادمه گوگل نتایج قابل قبولی برای این نمیداد، ولی ساده است، میگمش بعدا. (کلیت سوالم رو دریابید فارق از مثال)

یه حالت بدتر هم وجود داره، که مشکل خوردن، اما اصلا نمیدونن مشکل خوردن! (مثلا چندتا گوروتین اون گوشه نشستن نون و پنیرشونو میخورن به کسی هم کار ندارن (dangling goroutines))

یا میدونن مشکل خوردن اما بهش بی توجهی میکنن مثلا سرور هفته ای یه بار کرش میکنه، ری استارت میکنن و درست میشه و روز از نو روزی از نو! Availability هم که... کشک! 😂

قسمت سختش وقتیه که میخواید یه سیستم جدید دیزاین کنید،
- نمیدونید از کجا شروع کنید
- نمیدونید چه تصمیمی درست یا غلط، چون پارامتر های مقایسه اش رو نمیدونید
- یا جوانب مختلفش رو بدونید که هست اما نتونید ببینید

اگه این نشونه هارو دارید، راهکارتون پیش دستی تو مطالعه و یادگیریه.
یعنی اگه تا الان با سرچ و تو موقعیت یاد میگرفتید، از این به بعد سعی کنید یه روتینی هم از بدون موقعیت یاد گرفتن داشته باشید.

مثلا خود من الان دارم راجع به کریپتوگرافی میخونم در حالی که تو کارم یا پروژه ای بهش نیاز نداشتم، فعلا صرف علاقه است، ولی وقتی که اسکیلش رو به دست بیارم، میتونم برای موقعیت هایی که این نیازمندی رو دارن شایستگی خودمو نشون بدم.

یا تو همین موقعیتی که هستم نواقصی رو خواهم دید که قبلا نمیدیدم (مطمئنم این اتفاقا میوفته چون چندین بار تجربش کردم)

همه ما برنامه نویسا کم و بیش این دوره رو تجربه کردیم که نه بر حسب نیاز بلکه برای آینده مطالعه کنیم (قبل اولین کارمون مثلا)، اما گاهی بعد اینکه دیگه به کار میرسیم انقدر غرق کار میشیم که یادمون میره این مسیر طولانی تر از این حرفاست و کلی موقعیت برا پیشرفت هست. (بعضیا هم میدونن موقعیت هست ولی تصمیمشون بر لذت بردن و... در تایم های شخصیه، اونم مورد احترامه)