انسان، ایکاروس و سقوط

پایان Koyaanisqatsi برای من یادآور اسطورهٔ ایکاروس است؛ انسانی که برای عبور از حدود خویش، بال‌هایی ساخت و به سوی خورشید پرواز کرد.

هزاران سال بعد، موم و پر جای خود را به فلز، موتور و سوخت داده‌اند. موشک، شکل مدرن همان بال‌های ایکاروس است؛ ادامهٔ میل دیرینهٔ انسان برای رهایی از زمین، طبیعت و محدودیت‌های بدن خویش.

اما موشک اوج می‌گیرد و سقوط می‌کند.

این سقوط دیگر فقط شکست یک ماشین نیست؛ شکست رؤیای انسانی است که می‌خواهد از اندازهٔ خویش فراتر رود. انسانی که برای فرار از طبیعت، جهانی مصنوعی ساخته و در این مسیر، آرام‌آرام از خودش فاصله گرفته است.

شاید Koyaanisqatsi دربارهٔ تکنولوژی نباشد؛ دربارهٔ بیگانگی انسان با خویشتن باشد.

ایکاروس به خورشید نزدیک شد و بال‌هایش سوختند؛ انسان مدرن اما با بال‌هایی از فلز، از زمین دور شد.

و شاید تراژدی انسان این نباشد که نمی‌تواند پرواز کند؛
تراژدی این باشد که پس از پرواز، دیگر نمی‌داند به کجا تعلق دارد.
Koyaanisqatsi 1982

📽🎥🎞🎬
#سینماجو #کارگردان #مستند
#cinemajou

@cinemajou