────୨ৎ────
اشـڪ‌هـا خـطـࢪنـاڪ بـودنـد.
اگـر می‌‌‌‌گـذاشـتـم جـاری شـونـد، از ایـن می‌‌ترسیـدم کـه دیگـر هیـچ‌وقـت بنـد نیـاینـد. پـس هـمـه‌چـیـز را درون خـودم دفـن کـردم. خـودم را غـرق درس، تمـریـن و تبـدیـل شـدن بـه آدمـی کـردم کـه آنـقـدر سـرش شـلـوغ و مفیـد اسـت کـه فـرصتـی بـرای فـروپـاشیـدن نـدارد. چـون بـخشـی از وجـودم بـاور داشـت اگـر حتـی یـک بـار اجـازه بدهـم در آن غـرق شـوم، شایـد دیـگـر هیـچ‌وقـت نتـوانـم راهِ بازگشتـم را پیـدا کنـم.
────୨ৎ────
Post #5493
1.24K
