وقتی بچه بودم، بابام همیشه می‌گفت:
«پسرم، عاقبت‌به‌خیر شی.»

می‌گفتم: «یعنی چی؟»

می‌گفت: «یعنی آخر و عاقبتت سربلند باشی.»

باز می‌پرسیدم: «یعنی چی بابا؟»

من شش سالم بود؛ منو چه به این حرف‌ها؟

می‌گفت: «یعنی بقیه ازت راضی باشن و پشت سرت دعای خیر کنن.»

حالا گاهی بعضی از پیام‌هاتون اون‌قدر قشنگه که آدم واقعاً نمی‌دونه چی باید بگه.

من توی این مسیر اپلای و بزرگ شدن، کم اشتباه نکردم. بارها اشتباه کردم، یاد گرفتم، دوباره شروع کردم و جلو رفتم.
اما اخیراً به یک باور رسیدم:

اگر بچه‌ها کارهایی رو که بهشون می‌گم با دقت انجام بدن، موفقیت حتمیه.

دو چیز خیلی مهمه: دقت و صبر.

و حالا، وقتی به مسیری که اومدم نگاه می‌کنم، به اون نسخه‌ای از خودم رسیدم که بابتش خوشحالم و عمیقاً دوستش دارم.

شاید عاقبت‌به‌خیری همین باشه؛
اینکه یه روز به جایی برسی که هم خودت از خودت راضی باشی، هم چند نفر دیگه به خاطر حضورت لبخند بزنن و پشت سرت دعای خیر کنن.

همین که بتونی لبخند بیاری روی لب چند نفر،
خودش خیلیه.

خدایا شکرت🙏🏻