پنجم اسفند، اسپندگان؛ روزی که عشق، خاک و آزادی در یک نام به هم می‌رسند: ایران. جشنی که ریشه در آیین کهن زرتشت دارد و به سپندارمذ، پاسدار زمین و نماد مهر و استواری، منسوب است؛ اما برای ما، فریاد بیداری یک ملت است.

اسپندگان یادآور آن است که این خاک، امانتی مقدس در دستان ماست. وطنی که هزاران سال در تندباد تاریخ ایستاده، با عشق فرزندانش پابرجا مانده است. ایران، سرزمین مردمانی است که آزاد زاده شدند و آزاد زیستند؛ مردمانی که بند را نپذیرفتند و در برابر ستم، قامت خم نکردند.

در این روز، عشق را بهانه می‌کنیم برای پیمان با آزادی؛ برای پاسداری از شرافت، برای ساختن آینده‌ای که در آن انسان آزاده، سربلند و بی‌هراس زندگی کند.

اسپندگان، جشن خاکی است که با خون دل حفظ شده و با امید زنده می‌ماند. سوگند می‌خوریم ایران را آبادتر، آزادتر و سرافرازتر بسازیم؛ چرا که وطن، نه یک نام، که روح جاری در جان ماست.

اسپندگان خجسته باد؛ بر ملت آزاده ایران