چهارطبقه

(۱۲۲۵) زیست‌شهرسازی ۲: آغاز تغییر
@CharTabaqeh

🔺زیست‌شهرسازی ۱: جزئی از طبیعت

شهرها عامل تولید سه‌چهارم گازهای گلخانه‌ای هستند و طراحی شهرهای پایدار اصلی‌ترین چالش برای مواجهه با تغییرات آب‌وهوایی است. شهر و طبیعت همواره به‌عنوان دو مقوله‌ی جدا در مواجهه با معضلات محیط‌زیست در نظر گرفته می‌شوند. اما برای حل معضلات زیست‌محیطی و تغییرات آب‌وهوایی باید شهرها را به‌مثابه سیستم‌هایی زنده و پویا در نظر گرفت که با ما رشد و تغییر می‌کنند.
پروفسور مک‌گرگور، استاد دانشگاه کنبرا و مؤلف کتاب «زیست‌شهرسازی (BioUrbanism): شهرها جزئی از طبیعت» معتقد است که «اگر ما بتوانیم شهرها را به‌عنوان بخشی از طبیعت درک کنیم، به این معناست که باید چگونگی برنامه‌ریزی و کارکردن با شهرها و ظاهر آینده‌ی شهرها در زمین را تغییر دهیم.»
زیست‌شهرسازی در صدد ارائه‌ی راه‌حل‌هایی برای کربن‌زدایی شهرها و افزایش تاب‌آوری آن‌ها است و در این نظریه، ساختار شهرها به ۱۰ سیستم به‌هم‌پیوسته شامل شهروندان، اقتصاد، انرژی، زیرساخت، جابه‌جایی، تکنولوژی، آب، پسماند، منظر و غذا تقسیم می‌شود که تعامل بین این سیستم‌ها، در سلامت و رفاه شهرها تعیین‌کننده است.

برگرفته از یادداشت «چرا در نظر گرفتن شهرها به‌عنوان جزئی از طبیعت، در مبارزه با تغییرات اقلیمی کلیدی است» در وب‌سایت بلومبرگ (CityLab) - ترجمه‌ی ریحانه حسینی
@CharTabaqeh

(۱۲۲۴) زیست‌شهرسازی ۱: جزئی از طبیعت
@CharTabaqeh

(۱۲۲۳) چرا کنش‌گری؟ چرا شهر؟
نشست دوم فعالان و سازمان‌های مردم‌نهاد حوزه‌ی شهری

گزیده‌ی صحبت‌های نفیسه آزاد
جامعه‌شناس و عضو سابق هیأت‌مدیره‌ی گروه جامعه‌شناسی شهری

@CharTabaqeh

(۱۲۲۲) چرا کنش‌گری؟ چرا شهر؟
نشست دوم فعالان و سازمان‌های مردم‌نهاد حوزه‌ی شهری

گزیده‌ی صحبت‌های آرمین نوربخش
مؤسس کانون دوست‌داران گیشا

@CharTabaqeh

(۱۲۲۱) چرا کنش‌گری؟ چرا شهر؟
نشست دوم فعالان و سازمان‌های مردم‌نهاد حوزه‌ی شهری

گزیده‌ی صحبت‌های احمد بختیاری
مؤسس دبیرخانه‌ی ترویج کارهای داوطلبانه

@CharTabaqeh

فعالان و سازمان‌های مردم‌نهاد حوزه‌ی شهری برگزار می‌کنند:

نشست دوم: چرا کنشگری؟ چرا شهر؟

زمان: سه شنبه ۲۷ تیرماه ۱۴۰۲، ساعت ۱۹

لینک ورود: https://meet.google.com/tay-viqn-qbv

🔺اتوبوس رایگان: چند پرسش

رایگان‌سازی حمل‌ونقل عمومی در شهرهای مختلفی در سراسر دنیا انجام شده و تجربه‌های آن‌ها قابل‌مطالعه است. برای مثال در لوگزامبورگ یا آلمان، با توجه به دغدغه‌های فزاینده در خصوص تغییرات اقلیمی، از افزایش کیفیت حمل‌ونقل عمومی و کاهش بهای استفاده از آن، به‌عنوان روشی برای کاهش استفاده از خودروهای شخصی و انتشار آلاینده‌ها استفاده شده است.
با این‌حال، چند پرسش در مورد طرح رایگان‌سازی اتوبوس‌ها در مشهد شایسته‌ی پاسخ‌گویی است:
۱- دغدغه‌ی بنیادینِ پشتوانه‌ی این تصمیم‌گیری چه بوده است؟
۲- چه‌میزان درخواست‌های مردمی برای اتخاذ چنین تصمیمی وجود داشته است؟ برای مثال، چه تعداد از مسافران اتوبوس‌های هدف این طرح، مسأله‌ی گران/غیررایگان بودن حمل‌ونقل را به‌عنوان یکی از مشکلات خود مطرح کرده‌اند؟
۳- سیاست‌های مکمل اصلاح قیمت، در راستای ارتقای کمیت و کیفیت خدمات ناوگان اتوبوس‌رانی چیست؟
۴- در صورت حذف «من‌کارت»، روش‌های جایگزین برای جمع‌آوری داده‌های آماری درباره‌ی تعداد مسافران، ساعات پیک تقاضا، دسته‌بندی (جنسیتی/سنی/شغلی) کاربران و... چیست؟
۵- چه روش‌های دیگری (با استفاده از همین ابزار کنترل قیمت) برای افزایش رغبت کاربران به استفاده از اتوبوس وجود دارد؟

پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند مسیر تصمیم‌گیری را برای مدیران روشن‌تر و شفاف‌تر سازد و به پیش‌برد توأمان سیاست‌های ارتقای کیفیت و کنترل قیمت حمل‌ونقل عمومی کمک کند.
@CharTabaqeh