🔺مسأله‌ی چهارم: سوداگری
در هریک از سه دوره‌ی مکتب شیکاگو، مکتب نوگرایی و عصر جهانی شدن، شهرها با مسائل قابل‌تشخیصی مواجه بوده‌اند و بلندمرتبه‌سازی به‌عنوان بخشی از راه‌حل برای رفع آن مسائل به اجرا در آمده است.
اما در کنار سه دوره‌ی پیش‌گفته، جریان چهارمی در بلندمرتبه‌سازی وجود دارد که در شهرهایی رخ داده که نه با مسأله‌ی کمبود شدید زمین مواجه بوده‌اند و نه در رقابت میان شهرهای جهانی جایگاهی داشته‌اند. مرور ادبیات رایج میان دست‌اندرکاران این‌گونه از بلندمرتبه‌سازی، از جمله سیاست‌مداران، سرمایه‌گذاران و حرفه‌مندان نشان می‌دهد که کلیدواژه‌های آرمان‌گرایانه نظیر پیشرفت و توسعه، رونق اقتصادی، رفع بی‌عدالتی، مسکن اجتماعی، جلوگیری از رشد افقی، حفاظت از زمین و توسعه‌ی پایدار اصلی‌ترین ادله‌ی مشترکی است که در اغلب این تجربه‌ها تکرار شده است. اما تحلیل نتایج این تجربه‌ها نشان می‌دهد که عوامل اقتصاد سیاسی و سوداگری زمین محرک‌های اصلی این‌گونه از بلندمرتبه‌سازی‌هاست که از طریق توسعه‌ی واحدهای مسکونی لوکس و تشدید تضاد طبقاتی زمینه‌ساز گونه‌ای از شهرسازی می‌شود که به شهرسازی متلاشی‌شده (splintering urbanism) شهرت یافته است.
در واقع، این‌گونه از ساخت‌وسازهای بلندمرتبه گرچه با شعارهای آرمان‌گرایانه آغاز شده اما نتیجه‌ی بسیاری از این تجربه‌ها در شهرهای مختلف، تعمیق شکاف‌های طبقاتی و اجتماعی، تشدید فقر و حاشیه‌نشینی، و کسب سودهای اقتصادی کلان برای گروهی اقلیت از اجتماع بوده است.
@CharTabaqeh
Post #3348
497