🔺زیست‌شهرسازی ۹: برنامه‌ی شهردار
توسعه‌ی مبتنی بر حمل‌ونقل (TOD) یکی از الگوهای توسعه‌ی پایدار است که هشت قاعده‌ی بنیادین را دربرمی‌گیرد. این نظریه با در نظر داشتن ضرورتِ (۱) پیاده‌محوری، (۲) دوچرخه‌سواری، (۳) ایجاد ارتباط، (۴) حمل‌ونقل همگانی، (۵) اختلاط کاربری‌ها، (۶) بهینه‌سازی تراکم، (۷) توسعه‌ی فشرده، (۸) تغییر شیوه‌ی طراحی، سعی دارد الگوی توسعه‌ی شهرها را از توسعه‌ی افقی و مبتنی بر حمل‌ونقل شخصی به توسعه‌ی فشرده و مبتنی بر حمل‌ونقل عمومی و حمل‌ونقل فعال تغییر دهد. به‌نظر می‌رسد استفاده از چنین الگوی توسعه‌ای می‌تواند در چارچوب برنامه‌ریزی شهر زیست‌پذیرتر و سالم‌تر مؤثر باشد.
مبانی و بایسته‌های اجرایی این الگوی توسعه به زبان فارسی ترجمه شده و با عنوان «راهنمای ملی توسعه‌ی مبتنی بر حمل‌ونقل همگانی» توسط شورای عالی شهرسازی و معماری ایران تصویب و ابلاغ شده و در دسترس همگان قرار دارد. با این‌حال، به‌نظر می‌رسد در ادوار مختلف مدیریت شهری مشهد برداشتِ برخی مدیران شهری از مفهوم TOD به احداث یک یا چند ساختمان بلندمرتبه با کاربری مختلط محدوده می‌شود. برای مثال در برنامه‌ی شهردار مشهد، به‌جای استفاده از تمامی هشت قاعده‌ی بنیادین توسعه‌ی مبتنی بر حمل‌ونقل و تنظیم جزئیات برنامه‌های شهرسازی و حمل‌ونقل بر مبنای این الگو، هفده بار از اصطلاح TOD استفاده شده که در پانزده مورد در قالب عبارت‌های «احداث TODها» یا «راه‌اندازی TODها» یا عبارت‌های مشابه بیان شده است.
چنین برداشت ناقصی از توسعه‌ی مبتنی بر حمل‌ونقل، موجب می‌شود که علی‌رغم تعدد استفاده از اصطلاح TOD در برنامه‌ی شهردار مشهد، احداث تقاطع‌های غیرهم‌سطح سواره در اولویت پروژه‌های اجرایی مدیریت شهری قرار گیرد و بیش از ۸۰ درصد بودجه‌ی شبکه‌ی معابر شهر، به سواره‌روها اختصاص یابد؛ در حالی‌که سهم پیاده‌روها حدود ۱۵ درصد و سهم شبکه‌ی دوچرخه کمتر از ۵ درصد است.
@CharTabaqeh
Post #3324
698